Zamana Sitem Şiiri - Hamit Atay

Zamana Sitem

Ey zaman,
Ne çok şey aldın benden,
Ne çok iz bıraktın yüzümde,
Saçlarıma kar,
Gönlüme yorgunluk ektin.

Ben daha çocukken,
Koşup düşerken toprağa,
Sen çoktan koşuyordun önümden,
Ben yetişemedim sana.
Bir an durmadın,
Bir kez bile soluklanmadın,
Sevdiklerimi koparıp aldın,
Kollarımdan çaldın.

Bir gün gülüşlerimi aldın,
Ertesi gün dostlarımı.
Aşkı gösterdin, sonra söndürdün.
Sevdiklerimi mezarlara sakladın,
Benim gözlerime yaşı.

Ey zaman!
Ne acelem vardı da böyle koştun?
Ben sevdalarımı yarım bırakmazdım,
Ben hayallerimi öylece çürütmezdim.
Ama sen,
Bir çırpıda aldın elimden gençliğimi,
Bir çırpıda soldurdun baharlarımı.

Şimdi aynalara bakıyorum;
Kim bu yabancı yüz?
Hangi çizgi hangi pişmanlığın izi?
Hangi beyaz tel, hangi özlemin kanıtı?
Biliyorum, senin işin bu,
Ama ben yine de sitem ediyorum sana.

Çünkü en çok da şunu çaldın benden:
Geri dönüş ihtimalini...
Sevdayı geri getirmedin,
Gidenleri geri döndürmedin.
Yaraları sardın belki,
Ama izlerini hiç silmedin.

Ey zaman,
Biliyorum bana da gün gelecek,
Ben de senin koynuna düşeceğim.
Ama o güne dek,
Sana inat, şiirlerime sığınacağım.
Çünkü sen geçip gidersin,
Ama sözcüklerim kalır ardımda.
Hamit Atay