Zamana Bırak Şiiri - Semih Kayış

Bir gölge kaldı duvarda, adını çoktan sildim,
Kırılan her hayalden yeni bir sessizlik giydim.
Ne öfke taşıdım sana ne de bir sitem kaldı,
Bazı hikâyeler biter, çünkü vakti doldu artık.

Ne geri dönmek çare, ne de unutmak kolay,
Bazı yaralar zamanla yalnızca susmayı öğrenir.

Kalan ne varsa ardında, zamana bırak şimdi,
Eskisi gibi dönüp sayma yarım kalan günleri.
Paya düşen sessizlik, en dürüst cevaptı belki,
İnsan vedalardan değil, sebeplerden yorulur.

Aynalar başka biri gibi bakıyor yüzüme,
Küllerimden yürümeyi öğrendim kendi gücüme.
Eksik kalan cümleler rüzgâra emanet artık,
Kaybeden ben olmadım; kaybolan, umutlardı.

Bir gün adın geçerse içim titremez belki,
Çünkü acı da eninde sonunda yabancı olur.
Seni değil, içimde ölen beni uğurlarım;
Bazı ayrılıklar biter, bazıları insanı büyütür.

Kalan ne varsa ardında, zamana bırak şimdi,
Eskisi gibi dönüp sayma yarım kalan günleri.
Paya düşen sessizlik, en dürüst cevaptı belki,
İnsan vedalardan değil, sebeplerden yorulur.....