Zaman zaman Şiiri - Samira Samiraninsiiri

15 dakika demiştin…
Ben de kendi kendime, “bu kadar kısa mı?” diye hayıflanmıştım içimden, belli etmeden.
Sanki saatlerce sürse bile yetmeyecekti de,
15 dakikaya razı gelmeye çalışıyordum aklımca.

Sonra 13. dakikada bir anda, “2 dakika kaldı” dedin.
İşte o an, zamanın benim için ne kadar farklı akmaya başladığını fark ettim.
Seninle geçen dakikalar, su gibi değil;
ışık hızı gibi, ama her saniyesi dolu dolu, unutulmaz bir ağırlıkta akıyordu.

İki dakika mı kaldı?
İçimden bir ses “keşke iki saat daha olsa” diye fısıldadı usulca.
Ve sen farkında olmadan, belki de bilerek,
iki dedin,
ve biz iki olduk,
zamanı unuttuk.

İki saati devirdik, göz açıp kapayıncaya kadar.
Sözler arasında kayboldum, gülüşlerinde yolumu şaşırdım.
Ve sonra dört dedin.
Dört saat…
Ben dört köşe olmuşum, aklım sende, ruhum bambaşka bir yerde.
Böyle gerçek, böyle sıcak, böyle sahici bir keyfi tarif edecek kelimeyi bile bulamadım.
Sahtekârlıktan uzak, beklentiden arınmış,
sadece var olan bir his…
Tıpkı senin gibi;
olduğu gibi, olduğu haliyle büyüleyici.

Beş oldu saat…
Ve inanır mısın, hâlâ içimde bir çocuk heyecanı…
Daha bir dakika bile kaybetmek istemeyen o sabırsızlık,
ve daha bir saniye bile eksik yaşamak istemeyen o açlık vardı gözlerimde.

Şimdi böyle uzaktan uzağa, sözsüz cümleler kuruyoruz sanki…
Ben her bakışımda sana bir adım daha yaklaşıyorum,
sen her tebessümünde beni bir adım daha çağırıyorsun.

Adımlarımız sessiz, ama niyetlerimiz gürültülü…
Sanki her şey, adını koymadığımız bir oyunun parçası.
Sen söylemeden, ben duymuş gibi…
Ben sormadan, sen anlamış gibi…

Kim bilir…
Belki bir gün, bu zamanı unutturan dakikalar,
ellerimizin birbirine karıştığı bir an’a dönüşür.
Belki bir gün, yürümem bile gerekmez;
senin olduğun yere ait olduğumu sadece bakışınla anlarsın.

Ve o zaman…
Dakikalar da susar, saatler de;
Geriye sadece biz kalırız.
İki kişi, tek bir zamanın içinde.