Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Az gider, uz gider...
Varır mezara.........
Orası, "ana terminal..."
Son durak!
İyi de..
Ya yolculuk nasıl geçti?
Rahat mıydı "koltuk?"
Servis, ikram?
Manzara!
Hepsi "hiç mi" yoksa!
Kendin pişir, kendin ye... En iyisi mi?
Şiir "zaman ötesi" diyor..
Onuncu köyden ötesi var gibi.........:)
Kutlarım Naki Bey.....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta