Zaman mı Bozuldu, İnsan mı?
Belli değil artık,
Kim doğru, kim eğri,
Terazi şaşmış,
Utanma köşeye çekilmiş.
Eskiden
“Perdeyi kapat” diyen beyler vardı,
Kıskançlık namustu,
Sahip çıkmak ayıp sayılmazdı.
Şimdi adam
Eline telefonu almış,
Karısını vitrine koymuş,
Beğeni sayısını
Onur sanıyor.
Örf desen;
Adı var, kendi yok,
Adet desen;
Sadece lafta.
Eskiden yaşlı gelince ayağa kalkılırdı,
Yer verilirdi,
Göz hizasında konuşulurdu.
Şimdi yaşlı
Yük sayılıyor.
Otobüste düşse
Video çeken var,
Kaldıran yok.
Komşu kapıyı çalardı,
“Bir şeye ihtiyacın var mı?” diye,
Şimdi zil çalsa
Panik başlıyor.
Çocuk büyüğün sözünü kesmezdi,
Şimdi büyük konuşsa
“Boş yapma” diyorlar.
Her şey serbest,
Ama kimse özgür değil.
Herkes konuşuyor,
Ama kimse dinlemiyor.
Eskiden azla yetinirdik,
Ama çok şükrederdik,
Şimdi çok var,
Huzur yok.
Kalabalıklar arttı,
İnsanlık azaldı,
Ekranlar parladı,
Vicdan karardı.
Belli değil artık…
Zaman mı bozuldu,
Yoksa insan mı?
Ama şurası kesin:
Örf gidince
İnsan da eksiliyor.
Kayıt Tarihi : 3.2.2026 00:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!