Zaman mekan karışmış kaygılar endişeler benim zürriyetim gibi hayatıma yerleşmişti, başımı dôndüren beni sarhoş eden bir rüzgar esti bir sabah doluverdi gônlümün bahçesine, canlandırdı yeşilimi mavimi ağaçlarıma türlü yemişler verdi, kurumuştu su veren kuyularım zem zem çaglar oldu betonlarım taşlarım, güneş vurdu kar dolu saçlarıma buzlarımdan sıyrıldım, tuttum pamuk ellerini gôtürdüm kalbimin merkezine tahtına oturttum.
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta