* Zaman-ı Neriman/ 2 Şiiri - Fatma Doğan

ZAMAN-I NERİMAN 2
Tutuştu fezada Zennurun çırası,
Sönmez artık!
Sümela’nın düşlerinden çağlasa da ayazma, oluk oluk!
Ben, burma bilekli minarelerden yankılanan kelamın azı dişinde mıh,
Zulemada Ahiri zamana ayna, .
Selama duranım, Ayasofya’ya!
Selvi boylu fidanlara haber uçur ey hüd hüd!
Zülf-ü yar Zülalin başına yakışır ancak, ak yaşmak.
Yedi düvel şahlansa üstüme çullanıp
Afakların süvarisi, aşk-ı NERİMANIM er meydanında.
Kuşatır kanatlarım kamçılı dehlizleri,
Çağ diplerinde Kanayan, hızmalı kızıl ummanları.
Kalk, kuluçkaya yatırdığım Altın başlı Anka kuşu,
Uç! yardan başka konacak yerin mi var alemde?
Uç! serden başka konacak darın mı var?
İn bulutlardan aşağı ,seğirte seğirte zamanın yokuşunu
Kanatlarında bin bir cevahir cengaverle.
Kaf’tan süzülürken hakikatin bal reçinesi
Ben, Dudaklarında sevmedim mi zaten ölümü?
Her damlada bir hikmet kuşanayım, zırh diye dokuz arşın boyuma.
Cenklere uzansın kılıçlarımın yağlı çelikten bileği,
Yumruğum demirden gülle, gayrısı yakışmaz namıma
Gülerim tarihin yüzüne, aşinayım zaten binli yaşlarımdan,
Şadanım bir kez daha, Pehlivanım er meydanında.
Zaman-ı Neriman adım …. Çehrem aşk-ı Neriman!
Her zerremden şahit yiğitler fışkırır soy soy,
Kervan yola koyulur da kükrer kumun aslanları!
Bilmez misin Şecereme kazınmış zafer üstüne zaferler
Yüzümde peçeler uçuşur, nurdan...
Tülü, ne şan ne şöhret!
Her boyutta bir hakikatin duvağını açar ellerim,
Neriman-I Zamanım ezelden….
Mühürlü zulemada, alın yazımsın Zülal!
Zülfün dökülür Sümela’nın perçeminden ağıt taşına,
Zennur bir kez tutuşmuşsa artık ne fayda.
Bende sağnak sağnak, zafer türküleri
Yivli minarelerimde has kelamın sedası,
İnci dişli destanlarım güler, süt dişli Ayasofya’ma!
Bir kanat çırpışıyla savrulur küllerim.
Her zerremden bir Anka doğar karanlığa.
Ben Zamanı Neriman-ım ezelden….
Şecereme basılmış yahşi damgam,
Evrenin akasya kütüğünde
Alın yazım kadar kadim….
FATMA DOĞAN 02.02.2026 /TURHAL