* Zaman-ı Hazan/ Uhud Şiiri - Fatma Doğan

ZAMAN-I HAZAN /UHUD
Dökülür Uhud’un Çehresinden, Hazanının hadi yaprakları,
Yanakları kızıl kızıl kıyam,
Gözlerinden cennet sebili taşar, sanırsın aynı sen Zülal!
Alınlarında erir, Yesrib’in boncuk teri.
Güz yanığı ala güller gelir konar avucuma
Anlarım ki Serden geçip gitti Hamzalar!

Bir Uhud türküsüdür de, tesbihimde dizili yetmiş üç.
Say say bitmez dolanır dilim Bekke’min ak sarığına
Kuşağımda Zülfikar, bekler emanetimi bedenim.
Bir canım var oda feda uğruna ya Rab!
Oturur seyrederiz Zülalle ufku, o nasıl bir afaktır Ya Rab!
Parmak uçlarımda çağlar durur şuhudumun körpe kanı.
Damlar Uhud’un kumuna.
Söyle Uhud Dağı!
Sen mi daha heybetlisin?
Yoksa eteklerinde kükreyen yelesi iman aslanlar mı?
Sen mi daha ulusun?
Yoksa başı arşa eren Peygamber mi?
Yüreğinde Ashabın,
Asude cevahirsin sen, ey Uhud!
Alnına çalınan kokun, kınalı hurma ağacında buhur…
Kıvrak bir Yemen tütsüsü gibi tüllenirsin şahika burçlarında…
Gece gözlü bir kuyu kadar zamanın derin ve kadim gözlerin
Bilsen ki sebebim rahşan cezben
Çektikçe çeker içine, Yesrib’i ve beni!
İkbalim gözlerinde ancak Zülal!
Yeşerir baharımda sadi yapraklarım,
Yanaklarım al al şiraz üzümü,
Süzer Hira dudağından beni ,damla damla her vakitte,
Belime dolanır Uhud’da şehadet kuşağım
Sen ey yar! Bil ki Sahrada son durağımsın! Hazan zamanı
Fatma Doğan 26.02.2026/Turhal