Zaman söyle,anlat beni...Bu sefer sen konuş beni, sen dök kalbimin kuruntularını. Sen serp parçalarımın keskinliğini yıldırımlara... Bu defa sen yağ bulutlara gözlerimde ki gürültüyle... Bu sefer sen gök yüzünden daya geçmişini...
Taşısın karanlık sırtında kararan sahte aydınlıklarını...Bütün hüzünbazlıkların itiraf etsin bozduğun kavuşmaları... Kalplerimize uğrayan ayrılıkları sen dağıt çocuklara bir bayram şekeri gibi...
Anlat ki bilsinler zamanın acımasızlıklarını,delik deşik ettiği duygularımızdan sızım sızım sızdığını...
Rüzgarın koluna sinsice sen bizi sokmadın mı? Bak şimdi ne o kollar bizim elimizde ne de yaşattırdıkların kollar yar ellerimize....
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta