Zaman Şiiri - Macit Cününoğlu

​Ne tuhaf bir akşam
İçimde garip duygular
Yüreğimde derin bir sızı
Yolculuk yapıyorum
Geçmişten geleceğe.

​Oysa çok uzaklarda
Beni bekleyen biri var
Kim mi?
Bal renkli gözler
Floransa'da, bizim kilisenin yakınında buluşacağız.
​Birlikte arayacağız
Medicilerin ayak izlerini.

Biliyoruz zor iş
Ama yarattıkları uygarlık
bizi kesmedi.
​Çünkü biz, mermerin içindeki ruhu gördük,
Tuvalden taşan
o sessiz çığlığı.
Arno Nehri’nin
sularında yıkanırken...
Biz sadece tarihi değil,
kendimizi aradık.

​Ponte Vecchio’da
durup baktık eski günlere,
Zanaatkarların
çekicinde vuran o ritim,
Şimdi kalbimizde
bir vaat gibi çarpıyor.
Kubbelerin altında
saklanan o büyük sır,
Bizim bakışlarımızda
yeniden can buluyor.

​Gelecek dediğin,
geçmişin tozlu raflarında
bir düş,
Ve o bal renkli gözler,
zamanın tek gerçeği.
Yorulursak eğer, bir Rönesans akşamında soluklanır,
Yarattığımız o dünyada kayboluruz.
Biliyoruz, bu yol bitmez;
Ama sevda, zamandan
daha eski ve daha taze.
Gelecek her zaman bizimle.