Zaman mı bu savurup küllerini?
Sonsuzcasına güvendiğimiz gençlik çağının,
O yiğit rüyalarından bizi uyandıran,
Asrın bu buz gibi gerçeğine çarptırarak
Yakarak kağıttan uçaklarımızı,
Kırarak tüm çıtalarını uçurtmamızın,
Patlatıp toplarımızı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta