Zaman, ansızın sillesini indirip, kırbacını doğrultuyor belime
Kin beslemem, öfkeyle taarruza geçmem bekleniyor Gülüyorum, düşmana karşı, sessiz ve kendimden emince Mani düzüyorum geçmişe ve haykırıyorum, aydınlık geleceğe
Pençesiyle bir kartal, sanki beni yermek istiyor
Ve bir sırtlan ordusu, üleşime üşüşüyor
Zihnimi sökmek istiyor, ruhumdan kalleşçe insanlık Zaman her an, geleceğimden bir aydınlık çalıyor.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta