Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Mutluluk dedikleri ben hiç tanımadım
Muradım onda kaldı damla tadamadım
Maksat hasıl olacak gonca bulamadım
Masum gönlüm huzursuz söyler Neşe,Neşe...
TÜM MUTLULUKLARIN YÜREĞİNE DOLMASI DİLEKLERİMLE CAN ABİM. KUTLUYORUM. SAYGILAR...
Bende bir ucu yanık kalp bırakıp gitti
Benliğimi ömrümü benden çalıp gitti
Bir seveyim istedim halim yaman etti
Buruk sevdalar bende ağlar Neşe,Neşe
Hüzün yüklü yüreğine sağlık kutlarım dostum.....
halil bey yine harika bir şiir çok akıcı yüreğinizi kutlarım...tebrikler
saygı deger abim yüreğine saglık,
bir ayrılık
bir yoksulluk
bir ölüm
demişler,,
evet ne ararsan var biz de..
hürmetle ellerinizden öpüyor saygılaırmı sunuyorum
selam ve dua ile..
ahhh ayrılık ahhh.şairler boşa yazmaz ölümden bile acı ayrılık diye.ölür insan can bedebden çıkar gider.ama ayrılıkta.gözlerinden damla damla akar ayrılk.mutlu el ele bir insan görsen yakar içini oturur geçmek bilmeyen sızı yüregine.her baktıgın bir acıda için yanar aglarsın ama baktıgın yere degil kendindeki acıya aglarsın.akşam olur duvarlar bir bir gelir üzerine.baktıgın her yerde.görürsün acılarını pare pare.ya gelir güller açar gül bile renginde aclar yaşarsın.çünkü senin gülün solmuştur eller koklar senin yapragı düşer diye dokunamadıgın gülü.ahhh çekersin her gün yüzlerce,hayali sarar ufukları bakarsın daglara için burkulur.gözlerinde kaldıysa eger bir damla yaş süzülür.işte o bir damla yaşı silmek için bile gücün yoktur ellerin tutmaz bedenin yerinden kalkmaz olur.oturursun çıkmazlar içinde merak edersin ölümü beni ne zaman bulur diye.yanar sızlar aglarsın.zaten yapabildigin en güzel şey aglamaktır.gidersin memleketin caddlerinde bir yanık türkü duyulur.yakar içini gene sızlatır yüregini.görürsün 15 inde bir kız yanakları al al.gül yüzünde gamzeler.o kadar temiz bakarki dünyaya.sanki güneş olur aydınlatır her yanı varıp diyesin gelir böyle gülme bakma.pişman olursun soldururlar güldürmezler seni diye.aman aman abi ayrılıgı anlatmaya kelimeler yetmez kusura bakma abi aklıma ne geldiyse yazdım.gönlüne saglık güzel şiirin için saygılar
Çok güzel bir şiir olmuş bana göre.Sitem çok güzel ifade edilmiş dizelerde.O güzel yüreğiniz dert görmesin.
Yürekten kutluyorum, saygılarımla...
Bende bir ucu yanık kalp bırakıp gitti
Benliğimi ömrümü benden çalıp gitti
Bir seveyim istedim halim yaman etti
Buruk sevdalar bende ağlar Neşe,Neşe
çok içten ve güzel dizeler
yüreğinize sağlık
Orhan Ateş
Bu zehiri içenler ehline-de malum
Bağlandığın sevgilin olursa-da zalim
Bağrını yakar,söker boynun,elin mahkum
Benliğim esir düştü ağlar Neşe,Neşe
Bencileyin olursun bir garip Halil can
Bez ağızda ayrı laf kafanda çalar çan
Beden biçare,garip gece vermez aman
Benden can çıkar gider inler Neşe,Neşe
ayrılıklar hep zalimdir üstadım. hiç acıması yoktur yakıp yıkar insanı. Kutluyorum bu güzel dizelrinizi ve yüreğinizi. Saygılar
Siz üstadıma sıladan kuçak dolusu sevgilerimi gönderir, bu duygu yüklü şiirinizden dolayı ayrıca tebrik ederim.Kaleminiz daim gönlünüz hoş olsun ayrılık hasretiniz en kısa zamanda dinsin inşallah diyor.Gönül dolusu sevgi ve selamlarımı gönderiyorum.ŞAHMATI
Ayrılık konulu şiiriniz çok başarılı olmuş halil bey,malesef insanın hayatta her istediği olmuyorki ama her zaman insan bir çıkış yolu bulup hayata yeniden sarılabiliyor, sevgi dolu yüreğinize ve kaleminize sağlık tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta