Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Zalimin zulmü galiba en çok aşkta hissettiriyor kendini...
Şiir yüreğinize sağlık sayın Gül Keleş...
En cok sevdiklerimiz acitiyor canimizi ne yazik ki. Tek temennim zalimler tez zamanda anlasinlar yaptiklari tahribatlari ve is isten gecmeden askin kiymetini anlasinlar. Bunlari dusundurttu siiriniz bana sayin sair. Siir duygularda yolculuga cikartiyor bizi. Tebrik ve saygilarimla,
Gül hanımefendi kardeşim.
Zalimin zulmü varsa mazlumun ALLAHI var, Her şeye rağmen yinede bir gün kavuşma özlemi ve ümidi olan güzel bir sitem şiiri. Sizi tebrik ediyorum. Selam ve muhabbetlerimi arz ediyorum.
Bu şiir ile ilgili 23 tane yorum bulunmakta