Kitaplarımdı onlar benim,
içindekiler kalemlerimdi.
Kapının arkasında asılı olan
Dedemin hırkasıydı.
Ben boyamıştım duvarları.
Ellerimle...
Buzdolabım bozulmuştu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Birdendi,
Anidendi;
O kadar ansızdı...
Sirenler çalmaya başladı.
Karımdı önümde koşan...
Korkuydu telaştı meraktı
Gözünden okunan.
Okuyabilene...
bir an insan hayatını altüst eden o an işte...
ondandır belkide dün yok yarın yok bu gün sadece bu gün...
kutlarım papatyalar yüreğinize
ÇOK ANLAMLI. DUYARLI YÜREĞİNİZİ KUTLUYORUM ÜSTADIM. SELAM VE SAYGILARIMLA...
artık bütün dünyada olan olayları anlatıyor kutluyorum içimiz sızlıyor olanlar karşısında yüregine sağlık
Gördüğümüz manzarada bu değilmi ülkemizde,
yüreğine sağlık.
ENTERESAN BİR TARZ AMA ZEVKLİ AMA ÜRPERTİCİ... GÜZEL BİR TARZ... SAYGILAR...H.CİHAN
Bu şiir ile ilgili 35 tane yorum bulunmakta