İçimde bir fırtına var savuruyor hoyratça, tutunamiyorum hayallerime ve umutlarıma, zor duruyorum ayaklarımın üzerinde.
Kararsa da gözlerim tutmasa da ayaklarım kaybolsa da umutlarım,sana yenik düşmeyrceğim ey yalan dünya.
Sen güneşin battığı yer değil doğduğu yersin, hayata küstüm yer değil, hayata güldüm yersin.
Bensiz Kal, Sessiz Kal
Bensiz kal…
Gün doğarken hatırlama beni.
Gözlerini gökyüzüne dikip umut arama bakışlarında.
Ben artık oralarda değilim.
Sesimde kaybolan kelimeler gibi,
Sanma ki senden sonram var benim, bir uçurum gibidir senden sonrası bana,
Ne yürüdügüm yol, ne sağım nede solum baktigim her yer virane olmuş kalbim gibi.
Senden sonra ne baharı yaşadım ne de yazı , seni yokluğunda Benim gözlerim karakış gibi durmak bilmeyen fırtınalar içindeyim.
Senin olmadığın bu şehir de hayatım karanlık sokaklar gibi.piskopat düşünceler içindeyim uykularım delik deşik..
İnsanın bir arkadaşı olmalı,onu gördüğü zaman mutlu, değer verdiğini hisettirmeli.
İnsanın bir yoldaşı olmalı en çetin yollarda hiç çekinmeden yürümesini bilmeli. Beraber yürüdüğü yol da, karşısına çıkacak her türlü tehlikeden onu korumayı bilmeli..
Bir yakını olmalı insanın onun duygusunu, hislerini,onun göz yaşlarını, onun gülmesini amannn dediğinde elini tutmasını bilecek seveni olmalı.
Göz göze geldik bir anlık düşte,
Tanıdık sandım seni eski bir kışta
Bir sıcaklık vardı, sanki bildik ten,
Ama anladim sonra, yabancısın sen.
Sözlerin tanıdık, gülüşün derin,
Yüreğimden Kovdum Seni
Artık adını anmıyorum gece uykularımda,
Bir tebessüm bile borç değil kalbime senden yana.
Susturuyorum içimdeki o eski sitemleri,
Yüreğimde sana ait olan ne varsa, kovdum hepsini.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!