Zaaflara yenik düşmemek lazım ki, tutunalım hayata. Bazen zaaflar, yenik düşülecek kadar güzel olmasa. Manzarası güzel penceremin yönü kuzeye bakar olmuş; gördüğümüz güneş değil, güzün rüzgarıymış. Ulaştı mı mektubum eline, geri geldiğinde anladım. Yalanlar mı dersin beni ayakta tutan, yoksa her baktığımda daha çok aşık olduğum gözlerin mi?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta