Yüzümü Döktüm Ağladım

Gönlümün tozlu aynasına,
Eskimeyen bir ah bıraktım.
Gecenin o sessiz aynasına,
Yüzümü döktüm ağladım.

Ne bir sitem kaldı dilimde,
Ne de derman artık dizimde,
Kırık bir umudun izinde,
Yüzümü döktüm ağladım.

Bulutlar indi gözlerime,
Düğüm oldular sözlerime,
Kendi küllenmiş közlerime,
Yüzümü döktüm ağladım.

Sanki dünya dar bir kafesti,
Rüzgâr hep ayrılığa esti,
Dostun gölgesi bile kesti,
Yüzümü döktüm ağladım.

Yalnızlığın kıyısında,
Hatıralar vurdu karaya.
Tuz basıp kanayan yaraya,
Yüzümü döktüm ağladım,
Boynumu büktüm de ağladım.