Uçmak için kanatlarının olmadığını hep unutursun.
Tüm kapıları kapattığını hatırlamazsın.
Zaman geçermiş,mekan değişirmiş...
Aslına dönermiş her şey.
Büyü bozulur rüyadan uyanırsın.
Anlamaya çalışırsın unutmak istersin.
Kabuk bağlayan yaralar yeniden kanar.
Yüzleşirsin kendinle.
Maskelere sığınırsın.
Kanarsın ve kanatır sın.
Özlersin ÖZLENMEZ SİN !
NECLA ARPA GÜLAÇAR
12/HAZİRAN/2012
MELANKOLİ
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Devamını Oku
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta