açıyorum pandoranın kutusunu
görüyorum bir izole yaşamın küllerini
son demine vurmuş bir hayatın uzatma dakikaları
artık biliyorum nefes almak israf
yerçekimini bile kaldıracak gücüm yok!
kapanıyor sonunda yorgun gözkapakları
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta