Kabil’in taş atarak öldürdüğü,
Âdem’in oğlu Habil’im ben.
Aşk rüzgârlarının çöllere savurduğu,
Leyla’ya tutulmuş Mecnun’um ben!
Leyla yüreğimden sırtımdan hançerledi.
Bilmeyenler Hind misali ciğerimi dişledi.
Benim gibi niceleri dünyadan geldi geçti.
Allah’a kara sevdalı elleri zincirli köleyim ben!
İman ehlinin görmezden duymazdan geldiği,
İnkârcıların; hainlik, kalleşlik, kahpelik ettiği,
Gafillerin, cahillerin kıymetini bilmediği,
Meryem oğlu, Allah’ın kulu İsa’yım ben!
Son peygamberin torunu, Ümmet’e emaneti,
Ehlibeyt’in boynu bükük yaralı kır çiçeği.
Kerbela’da Müslümanlar tarafından şehid edilen,
Fatıma’tüz Zehra El Betül’ün Hüseyin’iyim ben!
Günümüz erenler meclisinin çarmıha gerdiği.
Sonsuzluğa uzanan hayat yolunun rehberi,
Hatice’tül Kübra’nın, annem Aişe’nin çocuğu.
Kardeşlerinin kuyuya attığı Yusuf’um ben!
Enes Muhammed
Kayıt Tarihi : 22.1.2026 07:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
