Yusuf Tuna Şiirleri - Şair Yusuf Tuna

Hayata bahane bulma hayat değil,
İnsan insanı harcıyor bu devirde.
Hep hayata bahane bulanlar cahil,
İnsan insanı harcıyor bu devirde.

İnsan kötü Ahir Zaman gelmiş tabi,

İnsan insanın aynasıdır,
Bakınca kendisini görür.
İyi insan kulun hasıdır,
Bakınca kendisini görür.

İyi olmaz insanı sıkan,

İnsan insanlıktan uzak ise eğer,
Muhtar olsa nolur aza olsa nolur?
İyilikten maraz doğuyormuş meğer,
Yapılan iyilik eza olsa nolur?

Kötü yolda olanlar doğruyu bulmaz,

İnsanlar insanın üstüne varıyor,
Vallahi insan insanı çok yoruyor.
İnsan bir biriyle didişip duruyor,
İnsan insanı ya tamamlayamadı,
İnsan insanı ya tam anlayamadı.

İnsanoğlunun yaşattığı her şey,
İnsanın kendi sınavı olacak.
Hayat içinde insan olsa da bey,
İnsanın kendi sınavı olacak.

Açılırsa mekan olur kaleler,

Dünyada en paha biçilmez bilgi,
İnsanın kendisini bilmesidir.
Varlığıyla insana olan ilgi,
İnsanın kendisini bilmesidir.

İnsanı yıpratır olursa kaygı,

Güzel gördüğüne aldanma,
İnsanın makamı kalbidir.
Her gördüğünü insan sanma,
İnsanın makamı kalbidir.

Her sözü kafaya takmayın,

Sen gördüğüne sakın aldanma,
İnsanın makamı kalbindedir.
Dış görünüşe bakıp da kanma,
İnsanın makamı kalbindedir.

İmandan sonra kalbe gelinir,

Gözünün gördüğüne aldanma,
İnsanın makamı kalbindedir.
Zahirde olan şeylere kanma,
İnsanın makamı kalbindedir.

İman aşkla alınan makamdır,

Kolu olmadan açılır mı kapı?
Baltaya muhtaçtır baltanın sapı.
Şu dünyada herkesin soyu sopu,
İnsanın menşei, atası başka.

Çocuğun dişini dişediği yer,