Yusuf Tuna Şiirleri - Şair Yusuf Tuna

İnsanların sözü hikmet olmalı,
Bakışı ise ibret olmalıdır.
İnsan olan kendisini bilmeli,
Konuşulan sözden ders almalıdır.

İnsanlar ezelden ebede gelir,

Işık hızı dakkada üçyüzbin kilometre,
Güneşten ışık sekiz dakikada geliyor.
Dünyadan güneş yüzellimilyon kilometre,
Işık hızıyla ölçsen bile zaman alıyor.

Gökyüzüne baktığın zaman sanki bir desen,

Allah insanları çeşitli millet yaratmış,
Bir biri ile daha iyi anlaşsın diye.
Her bir millete değişik bir güzellik katmış,
Zorluğa göğüs gerip beraber aşsın diye.

Yetmiş iki milleti var eden Yüce Haktır,

Dünya işi fırsat olmuyor derken,
Yazmadığım dostlarım küstü şimdi.
Belki şimdi bunu söylemek erken,
Yazmadığım dostlarım küstü şimdi.

Etrafta boş değilim ki gezeyim,

Sevdamız dillerde olan türküdür,
Vatan sevgisi yüreğin mülküdür.
Aşk muhabbetle gönülde ülküdür,
Sen aşkı gönülden bırakma gönül.

Hak katına elimizi açalım,

Hatice validemiz çok zengin bir kadındı,
Müslümanlara bütün varlığını dağıttı.
Yüreği çok zarif olan engin bir kadındı,
Müslümanlara bütün varlığını dağıttı.

İlk müslüman olarak Allah yolundan gitti,

Bir sevda uğruna sürgün eyledi,
Hiç acımadan bak yüreğim beni.
Aşkı ile gurbet eli boyladı,
Derdiyle üzdü çok yüreğim beni.

İnsan sever ise sevilir tabi,

Biz daima güler yüzlü olalım,
Güler yüz dünyada dostluk yaratır.
Bizler güler yüzlü dostlar bulalım,
Güler yüz dünyada dostluk yaratır.

İnsan kötü olmazsa kimse kovmaz,

Orta Asyadan çıkar gök bayrakları elde,
Sefer edip bozkırda hep koşturan atlardı.
Kahramanlık türküsü söyleniyordu dilde,
Yiğitleri görenler kıskançlıktan çatlardı.

Buyruk üzre yiğitler ok misali boşanır,

Gülünden mi ayrıldın sen?
Dertli dertli ötme bülbül.
Haline acıyorum ben,
Derdine dert katma bülbül.

Bülbül sen etme ahu zar,