Yusuf Tuna Şiirleri - Şair Yusuf Tuna

İnsan kalbi Kâbe-i Halil'dir,
Allah'ın nazar ettiği yerdir.
Hakikat gönüldeki delildir,
İman sözün bittiği yerdir.

Hakkı seven kimse aşık olur,

İnsan yüreğinde ne taşırsa,
İnsan kalbinde olanı görür.
Makamıyla nere ulaşırsa,
İnsan kalbinde olanı görür.

İnsanlar iyi olanı alır,

Nefsini terbiye edip tüm kötülüklerden,
İnsan kalbini tasfiye etmek zorundadır.
İnsan oğlu dünyada bütün maddi kirlerden,
İnsan kalbini tasfiye etmek zorundadır.

Müslüman olanlar itibar etmez yalana,

M.H.P bize Türkeş'ten emanet,
İnsan kendi partisinden ayrılmaz.
Emanete hiç olur mu ihanet?
İnsan kendi partisinden ayrılmaz.

Konuşma bahaneyi bırak hele,

İçinde fırtınalar kopar ama,
İnsan kendi yaşadığını bilir.
Onca sıkıntı dert verir insana,
İnsan kendi yaşadığını bilir.

Acılık var ise yetişen otta,

İnsanın tahammülü yok ki,
İnsanla muhabbeti olsun.
Hata sorarsan hata çok ki,
İnsanla muhabbeti olsun.

Herkes internette geziyor,

İnsanlara tatlı söz ikram et,
İnsanlara bir gülümse yeter.
Yaşlı olanın ayağına git,
İnsanlara bir gülümse yeter.

İnsanı yaratan elbet Hak'tır,

Üç bin beş yüz yıl önce Babil'e indirilen,
İnsanlara büyü öğreten melek Harut Marut.
Uyarı için bize Kuran'da bildirilen,
İnsanlara büyü öğreten melek Harut Marut.

Büyü insanlar arasında olsa da dilek,

Topraktan aç olarak dirilip kalkacaklar,
İnsanlar aç olacak Arasat Meydanında.
Çırılçıplak Hakkın huzuruna çıkacaklar,
İnsanlar aç olacak Arasat Meydanında.

Çaresiz şekilde Hakka boyun eğecekler,

Müminin duası şifadır,
İnsanlara dua edelim.
Kulu hatırlamak vefadır,
İnsanlara dua edelim.

Bazı insana gücün yetmez,