Yusuf Tuna Şiirleri - Şair Yusuf Tuna

Ak tolgalı Beyler ile yol aldık,
Malazgirt'ten Mohaç'a yürüdük biz.
Süvarilerle yola revan olduk,
Malazgirt'ten Mohaç'a yürüdük biz.

Sipahiler pusat taktı beline,

Yaylaya giderken atı çekerdim,
Yol gittiğim yerler nerede kaldı?
Karlı dağların başına çıkardım,
Mal güttüğüm yerler nerede kaldı?

Gidip sürünün başında beklerdim,

Kimin gözü ve gönlü şu fânî hayattan ebedî,
Hayat için iyi ders almamış ise emeli azdır.
Böyle bir insan boş bırakmasa da mabedi,
Onun kalbi perdeli olup yaptığı ameli azdır.

Dünyada her insanın buna ulaşması mümkün değil,
Madde ve mana alemi arasında perdeler vardır.
İnsanların yanında söylediğim söze cinler dahil,
Madde ve mana alemi arasında perdeler vardır.

Allah'ın verdiği bir ömür vardır kul fazla yaşamaz,

Dünya ile oyalandığın yeter,
Maddeyi bırakıp manaya yönel.
Bir gün gelir dünya seni yer yutar,
Maddeyi bırakıp manaya yönel.

Dünya benim diyenler bakın nolmuş?

Sen düşman olanlara korku sal,
Madem Türksün,seni gören ürksün.
İmanla kılıcı eline al,
Madem Türksün,seni gören ürksün.

Sen yiğit olup yer yüzüne gel,

Kendinin yarattığı problemden,
Mağdur gibi davranandan uzak dur.
Böyle insanlar şüphe kapar nemden,
Mağdur gibi davranandan uzak dur.

Böyle insanlardır kulu semiren,

Ben şu kanaate vardım ki İslamın yayılması,
Kılıç ile olmamış gönül almaya gidilmiştir.
Peygamberin müslümana alçak gönüllü olması,
Sonucu din insan tarafından kabul edilmiştir.

İnsanlar ha altın olmuş ha gümüş,
Dünyada kötü olan insan imiş.
Said-i Nursi Hazretleri demiş,
İle'm eyyühe'l aziz,
Mahlukatın en zalimi insandır.

İnsan yaratıcısını bilmeli,
Mahluk Malik'ini tanımalıdır.
Allah'ı bilip ona kul olmalı,
Mahluk Malik'ini tanımalıdır.

Ana maddemiz çamur-u hilkattir,