Yusuf Tuna Şiirleri - Şair Yusuf Tuna

Hayata bahane bulma hayat değil,
İnsan insanı harcıyor bu devirde.
Hep hayata bahane bulanlar cahil,
İnsan insanı harcıyor bu devirde.

İnsan kötü Ahir Zaman gelmiş tabi,

İnsan insanın aynasıdır,
Bakınca kendisini görür.
İyi insan kulun hasıdır,
Bakınca kendisini görür.

İyi olmaz insanı sıkan,

İnsan insanlıktan uzak ise eğer,
Muhtar olsa nolur aza olsa nolur?
İyilikten maraz doğuyormuş meğer,
Yapılan iyilik eza olsa nolur?

Kötü yolda olanlar doğruyu bulmaz,

İnsanlar insanın üstüne varıyor,
Vallahi insan insanı çok yoruyor.
İnsan bir biriyle didişip duruyor,
İnsan insanı ya tamamlayamadı,
İnsan insanı ya tam anlayamadı.

Allahu Teala,Cemalinin nurundan ilk önce ona nur kattı,
Muhammed Sallallahu Aleyhi Vesellem’in nurunu yarattı.

Yüce Allah,Peygamberin ruhundan diğer ruhları yarattı,
Şanı Yüce Allah ruhlardan sonra Kalem’i ve Aklı yarattı.

Bakıp havanın sislisi ile,
İnsanın sinsisine dikkat et.
Evde bacanın islisi ile,
İnsanın sinsisine dikkat et.

İnsanı görünce sırıtır,

Kahvenin sırrı köpüğü taşmamak,
İnsanın sırrı haddini aşmamak.
Kulların amacı boşa koşmamak,
İnsanın sırrı haddini aşmamak.

İnsanın kanı kaynayıp coşsa da,

Hayattayken süslü giyinse bile,
İnsanın son elbisesi kefendir.
Giydiği elbiseler gelmez dile,
İnsanın son elbisesi kefendir.

Kulun giyinmesi olsa da vasat,

Senin ömür dediğin nedir?
Dalda olan kuru bir yaprak.
Yüce Allah her şeye kadir,
İnsanın sonu kara toprak.

Yola çıktığını yolda bulduğuyla değişen,
Hem yolunu kaybeder hem de dostunu kaybeder.
Çıkar için başka yola gitmek için eğişen,
Hem yolunu kaybeder hem de dostunu kaybeder.

Doğru olmak gerek doğruluk imandan canlar,