Yakup nasıl Yusuf’tan vazgeçmezse,
Biz de sevdiğimizden öyle vazgeçmeyiz.
Bir kuyunun karanlığı
Bir kalbi silmez.
Bir ayrılık,
Bir mesafe,
Bir suskunluk…
Sevdanın hükmünü bozmaz.
Yakup’un gözleri ağardı derler,
Ama kalbi kararmadı.
Bizim de gözümüz dolar belki,
Ama içimizdeki isim silinmez.
Onlar “unut” der,
Zaman “geçer” der,
Akıl “bırak” diye fısıldar.
Ama kalp bilir:
Bazı bağlar dünyalık değildir.
Yusuf kuyuya düştü diye
Yakup babalıktan vazgeçmedi.
Biz de bir karanlığa düştü diye
Sevdamızdan dönmeyiz.
Çünkü sevgi bizde
Şarta bağlı değil.
Varlıkta da severiz,
Yoklukta da.
Yakup gibi sabırla,
Yusuf gibi imtihanla,
Bir umudu göğsümüzde taşırız.
Belki kavuşmak yazılmamıştır,
Belki yol uzundur,
Belki gece derindir.
Ama vazgeçmek?
O bize göre değil.
Çünkü biz sevdayı
Heves değil,
Emanet biliriz.
Ve biliriz ki
Gerçek sevgi
Kuyuya düşse de
Kaybolmaz.
Kayıt Tarihi : 16.2.2026 12:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!