Kar kristallerinin parıldadığı bir sabah
Ben yine hatırlarım çocukluğumu
Karlara dokunduğumda buz tutan ellerim
Nefesimle buğulanmış pencerem
Ve ben bu kez beyaz bir yalnızlık içindeyim
Ağaçların yapraklarının üstündeki karlar
Mezaristan'ı ziyaret ettim
Dar, incecik bir uzanan yol
Yola komşu taştan evler
Çatılarında güller, laleler
Hepsinin bilgileri kapılarında
Dolmuş yolun onlarca yolcusu
Bir otobüsün tevakkusunda
Bu duraktır, bekleyişlerin mekanıdır
Hareket etmez, vermez yerini kimseye
Binbir surettedir buranın yolcuları
Aşk yolcuları burada kavuşur
Sabaha küsmüş bir akşam üstüydü
Güneş, arkasını dönüp gitmişti yine
Vedasız terk eden bir sevgili gibi
Ufukta turuncuya bulanan mahzun perdede
Sabahın unutuşuna sözsüz bir sitem vardı
Her gece derin derin bakıyorum o taraflara
Işıklar yanıyor, biri senin olabilir
Bilmiyorum, olmayabilir de
Ama bu ihtimal yetiyor, tutunuyorum ona
Söylemek istediğim çok şey var
Odanın penceresinden tek başına
İzlemektir geçen arabaları
Boğulmaktır beyninde yankılanan
Düşüncelerin akıntısında
Elini ayağını çekip de hayattan
Beşeri vasfını kaybettirendir insana
Kaderimin bir tünelinde sonsuzluktayım
Zincirlerle bağlanmış her yerim
Zincirler ki sürüklüyor hışımla beni
Bir at arabası geçiyor yanımdan
Başka diyarlardan uzanmış
Bir kadın terennüm ediyor
Bir pilot düşerse çöle
Ne yapar o çölde yapayalnız
Bir küçük prens gelirse ne mutlu
Gezegenleri, yıldızları anlatır ona
Bir deniz yıldızı vurursa sahile
İçimden konuşmak gelmiyor bugün
Yalnız düşünmek
Bedenimi serdiğim kanepe
Bu defa sihirbazın dikenli yatağı gibi
İnce bir göz kapağı
İnsanı dünyadan alıp muhayyele
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!