Yeşil elbisesini henüz giymiş ağacın gölgesine sığındı. Gözlerini sonsuz ve berrak maviliklere dikti. Uzun zamandır bu iki kapılı handa yollar yürünmez, mekanlar barınılmaz olmuştu. İçinden kopan bir çığlık: “ Sana geliyorum, beni kabul et. Gönderme geri…” dercesine dudaklarına kondu.
Gözlerini sonsuz mavilikleri bir daha görmemek üzere sıkıca kapadı. Ötelerden gelen ezan sesi kulaklarından tüm hücrelerine doldu. Solukları yavaşladı,yüzü dinginleşti.Duası kabul olmuştu.Artık o ‘en büyük,en emin,en sevgili olana…Rabbe yürümüştü.’
Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de
Alıp başımı gitmeyi yollar boyunca
Seyretmek bir bozkır akşamını camından bir otobüsün
Masal şehirlerini geçerken hızla
Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de
Devamını Oku
Alıp başımı gitmeyi yollar boyunca
Seyretmek bir bozkır akşamını camından bir otobüsün
Masal şehirlerini geçerken hızla
Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de




estağfirullah...teşekkür ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta