Yürüyorum Şiiri - Eza Ak

Zaman daralıp karanlık kalkarken yürüyorum,
aydan başka bir parıltı göremiyorum.
Boş ve sessiz sokaklarla konuşuyorum,
rüzgârdan başka ses duymuyorum.

Şafak söküyor, ne güzel manzara...
Bakarken aşk ve huzurla doluyorum adeta.
Yalnız olmak da güzel yürümekte,
sessizlikte ve yüzüme vuran serinlikte.

İçimde anlamsız bir boşluk duygusu;
anlatamadığım, dile gelmeyen, hatta bilmediğim.
Nasıl anlatabilirim ki bilmediğim bu hususu?
Anlatamadığım, bilmediğim için yürüyorum.

Yağmur yağsa keşke, saçlarım nemlense;
kirpiklerimden yanaklarıma damlasa,
zihnimdekiler de akıp gitse...
Yürüyorum; belki yağmur yağar diye yürüyorum.

Yürüyorum, şafak söktü yine.
Rüzgâr bitti gitti, o serin esinti beni terk etti.
Güneş yükseldi, tenime değdi.
Ne yağmur yağdı ne de aklımda senden bir parça kaldı.
Yürüyorum eve doğru, sensizliğe doğru yürüyorum.