Yürüyorum... Şiiri - Döndü Dülger

YÜRÜYORUM...
Yürüyorum gece gündüz,
Yürüyorum bilinmezliğe,
Sabrın içinden geçerek, ömrün kıyısında nefeslenerek,
Yıllara yenilmiş, O'na hâlâ müptela,
Kendimden vazgeçerek Yürüyorum.

Sevdamı ateş içinde bırakarak Yürüyorum.
Düşen yaprağa, kuruyan özüme aldırmadan,
Dönülmez bir yola, bin hasretle.
Günlerime gün, efkarıma efkar katarak.
Gülen yüzümü taktım yürüyorum.

Sormayın dostlar nedir bu halin diye,
Kızılcık şerbetini bal diye içerek yürüyorum.
Çalmayın kapımı kilitlerim kahırdan,
Harda yüreğimi bıraktım yürüyorum.
Yarin adi dilimde pelesenk kalsa da,
Pejmürde umutlarımla, solmuş hülyalarımla
Çıkmaza yürüyorum.

Biliyorum bu yolun sonu yok.
Biliyorum bu sevda da vuslat yok.
Kendi ateşimi kendim yakarak,
Kendi küllerimin üstüne basarak yürüyorum.
Aşkı kanıma karıştı bir defa,
Söküp atsam ölürüm,
Tutarsam yanarım,
İçimde ki tek bir kırıntıya tutunarak yürüyorum.
Ya kalbim susacak, yada aklım.
Varacağım yer muamma,
Biteceğim yere doğru yürüyorum...
Döndü Dülger