Yürümekte vakit
Uzak bir ölümün anlık rahatlığıyla hoşsohbet vedalar
Buruk gülümsemeler ve ipoteklenmiş hayaller yük vagonlarında
Sarılıp on iki kat boynundan
İnce bir atkıyla yürümekte vakit
Kim bilir, hangi şartlarda yanmakta bir sigara ve el sallamakta
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta