Bilmezdim geldiğimde mesafelerin...
Adımlara yüklü olmadığını...
Anlamazdım yürümezken....
Koşmanın adımlara uzak olduğunu....
Nede sevinmiştim emeklemeden yürümeye geçtiğime...
Koşarken gülmüşüm bile....
Adım adım emeklemeye geri döneceğimi bilmezcesine....
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta