Senle hayat düşlerken, yokluğunla tanıştım,
Ömür denen bu yolda, sensizliğe alıştım.
Anılar taze bende, yaşam iksiri gibi,
Sevda dolu yüreğin sen oldun tek sahibi.
Varla yok arasısın, hayal gibi düş gibi,
Beni bedbaht etmeye, dünyaya gelmiş gibi,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta