Çocuk ağlıyordu, sahipsiz bir kentte ve alıp götürüyordu kalleş rüzgarlar düşlerini.
Kar yağıyordu inceden inceye ve çağlayanlarda donuk bir sevda upuzun bir yanlızlık ve kahrolası cellatlar...
Zîné şarkısın söylüyordu hüzünlü yitirilmişliklere ve güneş sönmüş vicdan bitmiş.
Uzak kentlerden mutluluk sesleri geliyor hoyratça, çılgınca.....
Sen benim sarhoşluğumsun
ne ayıldım
ne ayılabilirim
ne ayılmak isterim
başım ağır
dizlerim parçalanmış
Devamını Oku
ne ayıldım
ne ayılabilirim
ne ayılmak isterim
başım ağır
dizlerim parçalanmış




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta