Gayrı duygularım köreldi,
Küflü bir çaputa sarılmış ve mirasçısını bekleyen dede yadigarı çakı gibi.
Güpegündüz cır cır böcekleri, mevsimini tuttursa da saatsiz ötüyor,
Sanırsın her biri suskunluğun bahçesinde yetişen nota filizleri,
Henüz bestelenmemiş karamsar bir şarkının sırtında yola çıkıyor.
Çocukluğumda okşarcasına taşladığım sahillere belediyelerin yaptığı gibi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta