Yüreğimin sustuğu günler
Kan uykularda kalırdık
Solardı nergisler açmadan
İnsanlığın çığlığında
Acıklı bir türkü olurdu
Özgürlüğe kanat çırparken yaşam
Gökyüzü ağlardı sessizce
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirinizi
beğeniyle okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta