Yüreğimin Gizli Mevsimi

O, hayatında pek bir şey değişmiyormuş gibi görünen biriydi. Aynı sokaklardan geçer, aynı sessizliği taşırdı üzerinde. Kimse bilmezdi ama bir isim düştüğünde aklına, içindeki rüzgârlar dinerdi. Bazen de çoktan kapanmış sandığı yaralar yeniden sızlardı. İnsanlara anlatmazdı. İçindeki sessizliğe sığınırdı; çünkü onu en çok orada bulurdu. Dışarıdan bakıldığında her şey aynıydı, ama onun içinde her gün başka bir mevsim başlardı. Gülümsediğini hatırladığında bahar olurdu; unutulmuş gibi hissettiğinde kış. Bir anda üşüdüğünü kimse anlayamazdı. Yürüdüğü yollar, ona ait anılarla doluydu. Kimini kalbine saklar, kimini geceleri gözlerinden düşürürdü. Ama ne yaparsa yapsın, hiçbir anı onu ondan eksiltmezdi; eksilen hep kendisi olurdu. Bazen içinde, yalnızca onun hissedebileceği bir çiçek açardı. Bazen de adını koyamadığı bir hüzün düşerdi içinden. Bu, ona açılmaya cesaret edemediği sessiz bir mevsimdi. Herkes kendi yüreğinde yaşardı mevsimini belki. Ama o, başkasında başlayan bir baharı sensiz tamamlamaya çalışan, yorgun bir kıştı artık.