Yurdum Şiiri - Asıf Arafat

Gönül nahiyemde mânidar bi'hanesin
Gören en başında sanar sen bi'saresin
Sırtım yere gelmedi bak sapladığın bıçaklar,
Ancak ben öldüğümde derdimi anlayacaklar.

Ülkemizde oldu ezan çekilmez bir gürültü
Ne oldu bu afganlar mı tükürdü,
Bu kültürün bu ülkenin tam içine?
Ama ne afganıydı ne surisiydi kışkırtan,
Yine alt tabaka cepleri hep boş olan.

Sandılar ki Türk uyudu,
Biz bunları yemleriz.
Er meydanında değil içten içe üstlerine çökeriz.
Milleti düşürüp hep birbirine aynı anda
İşte Türkler hep böylelerdi deriz dünyaya.

Bin senede yıkılır bir senede kalkarız.
Çaldığınız herşeyi,
Elbet bir gün alırız.
Evet şimdi uyuyoruz, bekliyoruz alarmı.
Bir kalkarsak tüm düzeni yıkıcaz hep ondandır.

Satma ruhunu sen hep dosdoğru yolunda ol.
Ne kul ol kula ne köle kör şeytana.
Dayan elbet yıkılacak garbın âfakını saran,
Biz bir oldukça kim ki karşımızda duran?