Yunus Doğru Şiirleri - Şair Yunus Doğru

Öyle bir zaman gelir, insan tutunmak ister
Tutunmanın yegane ilacı sevmek
Sadece sevilmek kurtarmaz kara girdabın elinden
Çiçeği, böceği, kurdu, kuşu; hayvanı, insanı
Börtü böceği; dağı, taşı, ağacı sevmek

Belki bir ikinci hayat rast gelir
Paranın geçmediği
Bir sevi,
Sıcak bir nefes
Belki adil bir hayatta kısa bir mahkumluk
Kim bilir

Sulu boyalı sokaklar
Bir tokmaklı kapı gülümser
Asfalttan bir kız geçer “Fit”
Lostra Ahmet çekici vurur parmağına
Söylenir vay anasına, avradına
Neyse sonra gülümser adam

Hep zirvede yaşa
Hep zirvede kal
Diyesim var ama
Bilerek beddua olur
Zirveler yalnızlıktır, üşürsün

Korkarım bakmaya!
Güneşine gölge olurum diye
Sonra ısınamaz üşüyen yürekler, vebali büyük
Kirpiklerine konmasın bulut istemem

Dünyam; insan eli fazla değmemiş tabiyat, bir de kütüphanem. İçinde akıl, matematik, merhamet olmayan her düşünce, her eylem karın ağrım. Bu türden yapılan her eyleme sancıyım anlayacağın.

Düzemsi bir odadayım. Kütüphanem yanı başımda. Dostlukta, yarenlikte; açlığımı, susuzluğumu yan ediyorum hikayelerin yanına, kimseye minnet etmeden. Sayfalar arasındaki her güzel cümleye, hikayeye, yaşanmışlığa yancıyım anlayacağın.

İyi hissettirmeyen, bir şey katmayan, aydınlatmayan; geçmişi anlamama, gelecekte yolumu bulmaya yaramayan düşüncelere, kitaplara, insanlara, mekanlara yerim dar. Gayrısına hancıyım anlayacağın.

…..
Bakma öyle acı acı
Açmısın, hastamısın neyin var?
İyi gelecekse yüreğimin yarısını vereyim
Ben ki insanım benimde bu günahta payım var,

Dayım Meşaik KARAKUŞ ’a

Dolaylı, doğrudan; imalı, imasız
Amca dememişler, kardeş dememişler,
Abi dememişler, baba bile dememişler

Aklın, matematiğin, bilimin ve merhametin söylediğine eyvallah deyip, sonra bildiği ile yanlışa devam edenlere ithafımdır.”

Herkesin doğrusu kendinden menkul
Bilimi, gerçeği takası değil
Aklını aydınlatacak önünde kandil
Tutup da fitilini yakası değil

;
Yalan ile gerçek gardaş olunca
Sadece umuda güvenir insan
Umut ile hüsran gardaş olunca
Sonrası hayata gücenir insan