Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Her bakışın bir işaret fişeği gibi ya gözlerin

Denize düşmüşse çeyrek altının
yar ben senin sarrafın
sarrafınsam

şEB-İ TAR


Her bikezim düşürür yardan beni

Kazmasını bilene her bir cevher toprakta
kazdım kazdım bütün gece
tırnaklarımla

yetmedi akıl tırmıkları
kopya çektim yüreğimin yazıtlarından

Yüksek yüksek binalar-Kuleler
Alt taraf taban gece gibi karanlık

Üstte da bir kadın ferah görünüyor-Mutlu
En arkada saçlı sakallı bir kurt
Ama arada biri var onu engelleyen

Kıymet bilmezlere ömür adadın
umarım sevgiyle anılır yadın
kütükte kayıtlı soyadımla soyadın
bir gün oturup da sohbet edemedik be abi

çok çalıştın çook emek harcadın

Cama çıktım el salladım
belki sen de geçersin diye
yollar geçti yıllar geçti
Bir ömrün üzerinden

Ele ele geçenler oldu

Tozun gitmiş izin kalmış
özün gitmiş adın kalmış
sözün bitmiş yazın kalmış
yar üzülme yar üzülme

kime kalmış ki bu dünya

Hergün başka bir kılıkta çıkma karşıma!
Sen İstanbul olamazsın...
Göz bağıyla boyayıp ta gözlerimi
Beni kandıramazsın.

İstanbul ulaşılmaz; bağrında yaşasanda

Benim sevdiğim şair öldü,
Her bir şiiri, bir gül,dü.
Gülleri de solup hemen,
Solup, sonra da har oldu.
Benim beğendiğim şair öldü...
Gençti belli ki yaşlandırmış hayat,

Ona dair ne varsa günah mı sevap mı ah mı
Nedensiz bir iç çekişle bir bir döktüm ortaya
Ateş değil ataştı yandık yandık kül olduk
Demde kaldım uzuun bir zaman
Aramadım sormadım o da aramadı
İsmi lazım değil desem de o biliyor ki kendini