Yüksek Uçan Kanat Şiiri - Fevzi Şahingöz

Yüksek uçan kanat, yorulur bir gün,
Gökten yere inen, başa bakmalı.
Güneşle övünen, kavrulur bir gün,
Gölgenin düştüğü, taşa bakmalı.

Akarsu bendini, aşar da gider,
Bir kuru yaprağı, taşır da gider,
Kibirle yürüyen, şaşar da gider,
Yolun sonundaki, kışa bakmalı.

Baharı müjdeler, dalda bir çiçek,
Lakin her fırtına, bir gün esecek,
Dünyalık saltanat, elbet bitecek,
Gözlerden süzülen, yaşa bakmalı.

Sözü gümüş sanıp, tutan yanılır,
Kendini her daim, seçen yanılır,
Ecel şerbetini, içen yanılır,
Toprakta çatlayan, taşa bakmalı.

Gururla bakanlar, uzağı görmez,
Kaderin ördüğü, tuzağı görmez,
Kış gelir de gözün, sıcağı görmez,
Yazın bittiğinde, güze bakmalı.

Saraylar yükselse, temeli yerdir,
Yiğitlik dediğin, nefsi yenmektir,
Asıl büyük hüner, geri dönmektir,
Sessizce dikilen, taşa bakmalı.

Mağrur olma sakın, yol uzun ince,
Diz yere değerse, biter eğlence,
Kaderin sillesi, yüze değince,
Baş düşer yerlere, yaşa bakmalı,+