Yüce dağlar gibi durur insanın özü,
Ne fırtına söker onu, ne de kara kış.
Kökleri derinlere inmiş, sağlam, güçlü,
Gözlerinde kararlılık, yüreğinde ışık.
Her adımda zorluk, her nefeste çile var,
Ama yıldızlara uzanır her bakan göz.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta