Gecenin nabzı düşük, yıldızlar bile sessiz,
Ben hâlâ buradayım, yörüngesiz.
Sen gittin.
Ama ben hâlâ o pencereyi açık bırakıyorum,
Rüzgâr senin sesini getirir mi diye,
Sanki hâlâ buradaymışsın gibi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta