çıkarın göz bebeklerimi
bozuk bakayım hayata
cam çerçevelerden sökün
buğulaşmış yüzleri
kaypak zeminde duran yürekler
sevdaya uğramasın
alın ellerinden sevgiyi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Sevgili Coşkun kardeşim;
Bu ne güzel bir coşku...
Etkin ve anlamlı dizeleriniz bana büyük bir keyif verdi.
Beğeniyle okudum.
Tam Puanla Ant. Listeme alıyorum.
Selam ve sevgilerimle, sizi de beklerim....
Nafi Çelik
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta