Kendinden yorulur mu insan?
Yorulur.
Hem de eti ile tırnağı ile... dili, dişi hatta kemiği bile.
Yoğrulur dertlerle de, bir türlü bitmez çilehanesi.
Kendine yetmez yetemez hal alır benliği.
Sorgular bildiklerini.
Unutur sevdiklerini.
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta