Yoruldum - Geçmişin Yükü

Günlerin içime çöken kurşuni sessizliğinde.
Akşamlar artık inmiyor gökten.
Geçmiş!
Ağır bir taş gibi sırtımda; ne atmak kolay ne taşımak..
Kalkamıyorum yerimden .
Her hatıra ayrı bir iz, her iz kapkara bir dehliz...
Vefasızlık dedikleri!
Adını anınca bile hava soğuyor ruhumda.
Ne sesleri var şimdi ne dönüp bakacak yüzleri.
Değer mi şu üç günlük dünyada?
Umut!
O da eskidi.
Camı çatlamış bir lamba gibi, yanıyor ama ısıtmıyor...
Gölgem bile benden erken yoruluyor artık.
Aydınlık var ama çok uzak.
Yürüyorum ama, içimde hep aynı durak.
Ne geceye varıyorum ne sabaha.
Yaşamak değil belki bu ama...
Vazgeçmek de değil.
Uzun bir gecede, benimki ayakta kalmaya çalışmak.

Erdal Balcı