“İnsan en çok kendi sessizliğine çarpınca, acıyormuş kalbi,
Bunu geç fark ettim.
Sustum.
Ama sustukça içimde bir şeyler,daha hızlı koştu.
Yetişemedim.
Anladım ki
!İnsan bazen kaybolmuyor;
Kara gözlüm bu ayrılık yetişir,
İki gözüm pınar oldu gel gayrı.
Elim değse akan sular tutuşur
İçim dışım yanar oldu gel gayrı.
Ayların sırtında yıllar taşındı,
Devamını Oku
İki gözüm pınar oldu gel gayrı.
Elim değse akan sular tutuşur
İçim dışım yanar oldu gel gayrı.
Ayların sırtında yıllar taşındı,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta