Yoruldum - Düşerken Bile Susmak

“İnsan en çok kendi sessizliğine çarpınca acıyormuş kalbi,
Bunu geç fark ettim.
Sustum.
Ama sustukça içimde bir şeyler daha hızlı koştu.
Yetişemedim.
Anladım ki
!İnsan bazen kaybolmuyor;
Sadece kimsenin bulmaya niyeti kalmıyor.
Yoruldum,ne ölmek var aklımda ne yaşamak!
Düz bir çizgide;Yavaşça silinmek...
Kimsenin fark etmediği,uzun ve yavaş bir düşüş ruhumda.
Ve ben,biterken bile,susuyorum hâlâ.

Erdal Balcı