bu pencere hayatın bir parçası canım
her akşam saat sekizde şarabımızı ve sevincimizi paylaşırız
bu uçurum düşlerimizde canlanır
ve bir ateş gibi harlar yangınımızı
insan elbette karanlığın içinden de çıkar
bu küskün yaralarımız bizi evinden kovar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta